Charline Seymens

Omdat ik reeds het 8ste jaar professioneel actief ben als parochieassistente voor de parochies van de vroegere federatie Heist-op-den-Berg en sinds september 2017 benoemd ben voor de 15 parochies van Heist en Putte, kennen vrij veel mensen mij als: ‘de pastorale werkster’ of ‘de mevrouw van de kerk’ of gewoon als Charline.

k ben geboren in 1954 en ben opgegroeid met 5 zussen en 2 broers in een warm en hecht gezin. Mijn moeder was ons grote voorbeeld van authenticiteit en hoe als gelovige mens in woord en daad in de wereld te staan. Mijn vader was heel gelovig en een sterke persoonlijkheid. De levende getuigenis van mijn ouders was en blijft krachtig, ook na hun overlijden.

Ik ben gehuwd met Laurent Vereecke en samen hebben we 2 prachtige kinderen en 2 lieve kleinkinderen, waar we dankbaar voor zijn. Mijn echtgenoot is lector, lid van het kerkkoor en zaalcomité, voorzitter van de Kerkraad van Pijpelheide en secretaris van het Centraal Kerkbestuur van Heist. We kijken en werken dus in dezelfde richting en steunen mekaar. Dit vind ik persoonlijk een ‘must’ om het pastoraal werk goed te kunnen blijven doen. 

Zelf ben ik 25 jaar actief lid van het kerkkoor geweest, was lector en sinds 15 jaar ook lid van het parochieteam van Pijpelheide.  Als vrijwilliger ben ik dus jarenlang betrokken geweest bij het parochieleven.

Waarom ik pastoraal werkster ben geworden? Wel, het mag raar klinken maar ik voelde mij ‘geroepen van in de moederschoot’, zoals de profeet Jeremia citeert.  Het was geen ambitie, dat is het nooit geweest. Ik kan het niet anders verklaren dan dat Iemand mij die bepaalde weg wees en ik kon het niet negeren, ook al was het geen eenvoudige weg.

Na het beëindigen van de 5-jarige opleiding Godsdienstwetenschappen en Pastoraal Handelen in juni 2010 heb ik mijn privéwerk opgezegd. Ik ontving mijn zendingsviering in de kerk van Pijpelheide door Monseigneur Bonny op zaterdag 29 januari 2011. Dit was, samen met ons huwelijk en de geboorte van de kinderen en kleinkinderen, één van de meest intense en mooie momenten in mijn leven.

En dan begon het echte pastorale werk. Het was veel intensiever dan ik gedacht had maar ik vond er snel mijn weg in: voorgaan in uitvaarten en in Woord- en Communiediensten, dopen,  ingeschakeld zijn in de preekbeurtrol, organiseren van volwassenencatechese en coördineren van catechese voor Eerste Communie en Vormsel, parochieadministratie en nog veel meer.

In 2014 vroeg de bisschop mij of ik de verantwoordelijke wou zijn van de pastorale werk(st)ers (PWW’s) in ons bisdom. Het is een halftijdse job, die ik aanvaard heb.  Diocesaan verantwoordelijke van de PWW’s houdt o.a. in: voorzitten van de maandelijkse vergaderingen van de Commissie PWW in het Theologisch en Pastoraal Centrum (het TPC) in Wilrijk, deelnemen aan de vergaderingen van de Uitgebreide Bisschopsraad, Priesterraad, Vicariaatsteam, Noodfonds,… Maar wat vooral belangrijk is, zijn de bezoeken aan de pastorale werk(st)ers van ons bisdom in hun werkveld. En zo doorkruis ik regelmatig het ganse bisdom.

Mijn andere halftijdse pastorale job omvat nu mijn werk in de pas opgerichte Pastorale Eenheid Mozes. Van het Pastoraal Eenheidsteam ben in de verantwoordelijke van de pijler ‘Liturgie en gebed’. 

De samenwerking over de grenzen van de parochie heen was in de vroegere federatie Heist-op-den-Berg reeds jarenlang bezig. De stap zetten naar een Pastorale Eenheid zag ik dan ook helemaal niet als een hinderpaal, integendeel, ik vond het vanzelfsprekend in deze veranderende tijd, om nieuwe  samenwerkingsverbanden te leggen.  Ik kan me zeker scharen achter de visietekst van het bisdom. Hierdoor creëert de kerk kansen voor de toekomst.  We zien de laatste jaren het aantal kerkgangers dalen maar mogen ons hierdoor niet laten ontmoedigen, vind ik.  Met veel goede wil en een gezonde samenwerking kunnen we aan nieuwe wegen bouwen zonder de huidige vaste kerkgangers  aan hun lot over te laten.

Niet alleen in de liturgie maar ook op de andere terreinen is er toekomst. Ik geloof dat er stilaan een andere ‘Kerk’ groeit en heb hierin vertrouwen.  Zelf heb ik altijd gedroomd van een warme en open kerkgemeenschap, die authentiek is, waar het ‘Woord’ en de ‘Daad’ hand in hand gaan, waar intergenerationeel gevierd en geleefd wordt naar het voorbeeld van Jezus.