Nick Schellemans

 

Ik ben Nick Schellemans, 40 jaar en woon al mijn hele leven in Putte; de eerste 25 jaren zo goed als onder de kerktoren, nu in de Kapelstraat. Dat kan geen toeval zijn. Ik ben advocaat, gehuwd en heb 2 kinderen. Ik ben niet alleen zot van mijn vrouw en van mijn kinderen, maar ook van de zee en de duinen, van geschiedenis, (schilder)kunst, architectuur, van fietsen en de voorjaarsklassiekers, van Italië en Rome in het bijzonder, van Newcastle United, van Schotland, bergen, whisky en alles wat lekker is.

In 2013 ben ik lid geworden van het Parochieteam Putte Sint-Niklaas en sinds enkele jaren ben ik ook vormselcatechist. Binnen het team van de Pastorale Eenheid ben ik bevoegd voor financieel en materieel beheer. Net zoals 5 jaar geleden op de vraag van Jules De Ryck om het Parochieteam te vervoegen, heb ik onmiddellijk ‘ja’ geantwoord op de vraag van Charline Seymens om een taak op te nemen in het team van de Pastorale Eenheid. Ik voelde mij deels vereerd en deels uitgedaagd om te mogen bouwen aan de kerk van morgen.

Ik ben ‘gelovig’ opgevoed, ging wekelijks met mijn grootmoeder naar de kerk en ben op vraag van pastoor Paul Nuyens ook enkele jaren misdienaar geweest. Toen ik ongeveer 16 jaar oud was, geloofde ik niet of niet meer. Ik dacht beter te weten. Tot die ene avond in Lourdes. Ik moet eerlijk bekennen dat ik mee was met mijn ouders alleen maar omdat ik wist dat het hotel waar we verbleven een zeer goede keuken had. De eerste dagen in Lourdes versterkten mijn idee dat de Katholieke Kerk een soort franchise was, waar te veel mensen geld verdienden aan ofwel goed gelovige sukkelaars, ofwel pilarenbijters. Maar tijdens de processie ’s avonds met al die kaarsjes en zo veel mensen die samen zingen en bidden, zag ik door de commercie heen. Ik voelde een immense warmte door de verbondenheid en de liefde van een massa mensen die dankbaar zijn of vragen om de genezing of de bescherming van andere mensen. Geloven of niet, je kan de kracht die daar vanuit gaat niet ontkennen. Ik herinner mij dat moment als gisteren. In de kerk zingen we soms ‘zo vriendelijk en veilig als het licht, zoals een warme mantel om mij heengeslagen, zo is mijn God’. Dat was het.

Een tweede moment was de eerste keer dat ik het stuk ‘Simon Van Cyrene’ zag. De tekst is van Vic Van de Poel die ons veel te vroeg heeft verlaten, maar die één van de mensen blijft die mij kracht geven om door te gaan als de combinatie met mijn werk en gezin minder goed lukt. Ik was bij het zien en horen van zijn stuk geraakt door de andere kijk op het Passieverhaal. Het fundamentele onrecht dat daarin schuilt kan niet worden ontkend, maar nu kwam daar plots ook een boodschap van vrijheid, dankbaarheid en vreugde bij. Ik geloof oprecht dat de kern van Zijn boodschap de kiem is voor een betere wereld. Die boodschap mag nooit verloren gaan, maar moet steeds opnieuw worden verteld en beleefd. Als ik het zo beschouw zet ik mij niet in voor onze kerk, maar voor een betere, mooiere wereld. Het verleden kunnen we niet ongedaan maken, maar elke dag is een nieuwe kans om er vooralsnog werk van te maken. En we zullen slagen. Dat is naïef, dat weet ik, maar alle liefde is in wezen naïef en toch kunnen we niet zonder.

Prioritair voor mijn domein is een goed werkend centraal secretariaat dat ondersteunt waar nodig, waar iedereen binnen de Pastorale Eenheid terecht kan, maar dat ook bijdraagt aan transparantie en heldere communicatie. Bovenal moet de Eenheid zorgen voor kwaliteit.

De Pastorale Eenheid is voor mij een structuur die zoveel mogelijk mensen moet helpen verder te bouwen aan een kerk die voor het eerst in bijna 2000 jaar meer dan ooit tot de essentie komt van de boodschap van Jezus. Mensen zijn meer dan ooit vrij om te geloven. Een ‘ja’ is nu ook werkelijk een ‘ja’. Wij moeten zorgen dat de deur voor hen openstaat, voor iedereen die zoekt of al gevonden heeft, dat binnen een vuur brandt en dat het eten klaar staat, al dan niet vis op een houtskoolvuur. En brood natuurlijk.